ငယ္ငယ္ကအေၾကာင္းေတြျပန္ေတြးမိေတာ့ စိတ္ထဲၾကည္ႏူးမိတယ္။ၾကာခဲ့ျပီဆိုေပမယ့္ရင္ထဲမွာရွိေနတုန္းပဲ။
ခုတေလာအိပ္မက္ေတြခဏခဏမက္တယ္။ မက္တဲ့အိပ္မက္တိုင္းမွာသူမပါေပမယ့္သူပါတဲ့အိပ္မက္ေတြကမ်ား
မ်ားလာတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲလို႔ေတာ့ ကိုယ္အေျဖမရွာေတာ့ဘူး။
အဲ့ဒီတုန္းက ေတာ္ေတာ္ငယ္ေသးတာေပါ့။ ဆယ္ေက်ာ္တဲ့အသက္ ရင္ခုန္တတ္စအရြယ္ ဆိုရမွာေပါ့။
ကိုယ္မညာပါဘူး။ ကိုယ္သူ႕ကိုအဲ့ကတည္းကရင္ခုန္မိခဲ့တယ္။ မသိတဲ့သူရွိသလို၊သိတဲ့လူလည္းသိၾကလိမ့္မယ္။
သူသိမသိေတာ့ ကိုယ္မသိဘူး။ သူသိေအာင္လည္း ကိုယ္မၾကိဳးစားခဲ့ဘူး။
ဒီလိုနဲ႔...အခ်ိန္ေတြကုန္ခဲ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔...အသက္ေတြၾကီးခဲ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔...အခ်စ္ကိုကိုယ္ထိေတြ႕ခဲ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔...အသည္းကြဲတယ္ဆိုတာ ကိုယ္ခံစားခဲ့ဘူးတယ္။ ဒီလိုနဲ႔...ျဖစ္ခဲ့တယ္၊ပ်က္ခဲ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔...ျဖစ္ေန၊ပ်က္ေနတယ္။ ဒီလိုနဲ႔...သူနဲ႔ကိုယ္မေတြ႕တာ ဆယ္စုႏွစ္တခုနဲ႔တဝက္မက။ အျမဲလိုလိုမဟုတ္ေပမယ့္လည္း ကိုယ္သူ႕ကိုသတိရ ရေနမိတယ္။ သူကိုယ့္ကို သတိရတယ္၊မရဘူးဆိုတာေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ပဲ သိလိမ့္မယ္။
သူဘယ္မွာရွိမယ္ ကိုယ္မသိဘူး။ သူဘာေတြလုပ္ျပီး ဘာေတြျဖစ္ေနတယ္ ကိုယ္မသိဘူး။ သူ႕အေၾကာင္း ကိုယ္ဘာမွေကာင္းေကာင္းမသိဘူး။ ကိုယ္သိတာတခုပဲရွိတယ္။ သူကိုယ့္ရဲ႕အိပ္မက္ေတြကိုလာလာသိမ္းပိုက္တယ္။ ျပန္ဆံုျဖစ္ဖို႔ ကိုယ္မေမွ်ာ္ခ်င္လင့္ေပမယ့္၊ သူနဲ႔ေတြ႕ခဲ့ရင္ဆိုျပီး ကိုယ္စိတ္ကူးယဥ္မိ ေနတတ္ျပီ။
ဟုတ္တယ္။ ကုိယ္ရူးေနျပီ။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ရဲ႕ရူးသြပ္ျခင္းေတြဟာ ျဖဴစင္ပါတယ္။ ရိုးသားပါတယ္။ ကိုယ္ဟာလွ်ိဳ႕ဝွက္တတ္သူတေယာက္ မဟုတ္ေပမယ့္၊မ်ိဳသိပ္ႏိုင္တဲ့သူတေယာက္ပါ။မေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့စကားကိုလည္း ဒီအတိုင္းရွိေနေစလိုက္ပါမယ္။
သူဟာ ကိုယ့္အနားရွိသည္ျဖစ္ေစ၊မရွိသည္ျဖစ္ေစ ကိုယ့္ရင္ထဲမွာသူရွိေနျပီ။ အရာရာဟာ ၾကာခဲ့ပါျပီ။ၾကာခဲ့ျပီ ဆိုေပမယ့္လည္း...ေရွးေဟာင္းပစၥည္းမ်ားလိုေပါ့.....။ ။
Saturday, October 23, 2010
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment